Πρόσφατα σχόλια

    Αρχείο

    Ο συλλειτουργός της Αγίας Τριάδας

    ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ηγούμενος του οσίου Δαβίδ, γέροντας ‘Ιάκωβος Τσαλίκης (1991), ζούσε θαυμαστές εμπειρίες σ’ όλες τις ιερές ακολουθίες.

    p-y-apΜα ιδιαίτερα την ώρα της θείας λειτουργίας.
    ‘Όταν λειτουργούσε, έλαμπε από καθαρότητα και μεγαλοπρέπεια.
    Συχνά, ατή μεγάλη είσοδω ή στην άγία πρόθεση, τον έβλεπαν νά μην πατάει στό έδαφος, άλλά νά στέκεται και νά βαδίζει στον αέρα.

    Πολλές φορές αντίκριζε πάνω στην άγία τράπεζα αγγέλους και αρχαγγέλους νά κρατούν το Σώμα του Κυρίου. Οι άνθρωποι», έλεγε, «ειναι τυφλοί και δεν βλέπουν
    Τι γίνεται μέσα ατό ναό, ατή διάρκεια της θείας λειτουργίας.

    Κάποτε λειτουργούσα, άλλά δυσκολευόμουν νά ξεκινήσω για τη μεγάλη είσοδο, από τα θαυμαστά πού έβλεπαν τα μάτια μου. ‘Ο ψάλτης έλεγε και ξανάλεγε: «Ως τον Βασιλέα των όλων ύποδεξόμενοι».

    Ξαφνικά, νιώθω νά με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και νά με οδηγεί στην άγία πρόθεση. Νόμισα πώς ήταν ο ψάλτης.
    Απόρησα, πώς τόλμησε ο ευλογημένος νά κάνει τέτοιον ασέβεια – νά μπει από την ωραία πύλη και νά με σπρώξει.

    Γυρίζω, και τι νά δω! μία τεράστια φτερούγα, πού είχε περάσει ο αρχάγγελος στον ώμο μου, με οδηγούσε νά προχωρήσω για τη μεγάλη είσοδο…
    Τι γίνεται ατό ιερό την ώρα της λειτουργίας! στο χερουβικό άγγελοι ανεβοκατεβαίνουν, και συχνά αισθάνομαι τις φτερούγες τους να χτυπούν πάνω στους ώμους μου…
    Μερικές φορές δεν μπορώ ν’ αντέξω και κάθομαι στην καρέκλα. οι άλλοι ιερείς νομίζουν πώς κάτι έπαθα, δεν νιώθουν όμως αυτά πού βλέπω και ακούω.
    Τι φτερούγισμα, παιδί μου, οι άγγελοι! και μόλις ο ιερέας πει το «Δι’ ευχών», φεύγουν οι ουράνιες δυνάμεις.
    Τότε μέσα ατό ναό απλώνεται απόλυτη ησυχία!».
    Απόψε παιδί μου», αποκάλυψε κάποτε σ’ ένα μοναχό, «συλλειτουργούσα με άγίους και αγγέλους σε θυσιαστήρια πού δεν περιγράφονται.
    Σαν πεθάνω, νά πεις πώς κάποιος γέροντας συλλειτουργούσε κάθε νύχτα και συζούσε με την Άγία Τριάδα».
    Όταν τελούσε την προσκομιδή ο π. Ιάκωβος, συχνά έβλεπε την πνευματική κατάσταση των κεκοιμημένων πού μνημόνευε.
    Κάθε φορά πού προσκομίζω», έλεγε, «βλέπω τις ψυχές πού περνούν από μπροστά μου και με παρακαλούν νά τις μνημονεύσω.
    Και νά θέλω νά τις ξεχάσω δεν μπορώ.
    Την ώρα πού ο ιερέας βγάζει μερίδες και μνημονεύει τα ονόματα στην άγία πρόθεση, κατεβαίνει άγγελος Κυρίου, παίρνει τη μνημόνευση και την πηγαίνει ατό θρόνο τού Δεσπότη Χριστού σαν προσευχή γι’ αυτούς πού μνημονεύθηκαν.
    Σκεφθείτε λοιπόν πόσο αξίζει νά σας μνημονεύουν στην άγία πρόθεση».
    Κάποια φορά ο γέροντας λησμόνησε νά μνημονεύσει στην προσκομιδή τη μητέρα του, κι εκείνη εμφανίστηκε και τού είπε με παράπονο:
    Πάτερ Ιάκωβε, δεν με μνημόνευσες σήμερα. – Πώς δεν σε μνημόνευσα, μητέρα!
    Κάθε μέρα σε μνημονεύω, βγάζω μάλιστα για σένα την καλύτερη μερίδα.
    Όχι, παιδί μου, σήμερα με ξέχασες, και ή ψυχή μου δεν αναπαύεται όσο τις άλλες ήμέρες.
    Κάτι ανάλογο του συνέβη και με τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο. .
    Ο π. Ιάκωβος, τελειώνοντας μία φορά την προσκομιδή, ξεκίνησε για την άγία τράπεζα. Βλέπει τότε τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο νά στέκεται δεξιά του, με τις παλάμες τη μία μέσα στην άλλη, όπως συνηθίζουν οι ιερείς νά μεταλαβαίνουν το δεσποτικό Σώμα, σαν νά ζητούσε κι εκείνος τη δική του μερίδα.

    Share Button

    Αφήστε μια απάντηση

    Διαφημίσεις

    varsas

     

    ad

     

    ad

     

    ad