Πρόσφατα σχόλια

    Αρχείο

    Γιορτή και γενέθλια: δύο έννοιες διαφορετικές

    Όταν ήμουνα μικρός, από τότε που θυμόμουν τον εαυτό μου, οι γονείς μου με «γιόρταζαν» τα γενέθλια μου(που όπως θ’αποδείξω σε άλλο άρθρο, δεν πρέπει να λέγονται γενέθλια).

    gennethliaΑυτή την ημέρα ήμουνα χαρούμενος επειδή μου έκαναν δώρα. Ήμουνα μικρός και δεν ήξερα το λάθος και το σωστό. Έκανα ό,τι μου ‘λεγαν οι γονείς μου. Μέχρι και το νηπιαγωγείο, τα «γενέθλια» τα «γιόρταζα» στο Σέλι οικογενειακά και με παρέα, απ’όσο θυμάμαι. Βλέπετε ήταν μέρες Χριστουγέννων (κανονικά δε πρέπει να λέγονται Χριστούγεννα), αφού ήτανε στις 28 Δεκεμβρίου.

    Όταν πήγα πρώτη δημοτικού, καλούσα στο σπίτι τις συμμαθήτριες και τους συμμαθητές μου δίνοντας πρόσκληση. Αυτό συνέβαινε μέχρι και την έκτη δημοτικού αν θυμάμαι καλά. Όταν όμως πήγα τετάρτη δημοτικού, αλλάξαμε δάσκαλο. Ήταν ένας αυστηρός δάσκαλος με αρχές και θρησκευόμενος.

    Κι’ενώ τις προηγούμενες χρονιές περνούσαμε ωραία την ημέρα αυτή στο σπίτι μου παίζοντας, βλέποντας τηλεόραση και τρώγοντας, τραβόντας μας μάλιστα video η μαμά μου, τα «γενέθλια» της τεατάρτης δημοτικού δεν ήταν και τόσο ρόδινα.

    Κι’αυτό γιατί, όταν είπα στον δάσκαλο ότι θέλω να μοιράσω προσκλήσεις για τα «γενέθλια» μου, τότε δε μ’άφησε και μου εξήγησε ότι δε πρέπει να γιορτάζουμε τα «γενέθλια», αλλά την ονομαστική μας εορτή. Εγώ όντας μικρός και μη γνωρίζοντας την αλήθεια, πικράθηκα και ήρθα στεναχωρημένος σπίτι, αφού δε μ’άφησε να μοιράσω τις προσκλήσεις. Παρ’όλ’αυτά, αν θυμάμαι καλά, ήρθανε τα παιδιά στο σπίτι και στην τετάρτη δημοτικού αλλά και στις επόμενες χρονιές.

    Όταν πήγα γυμνάσιο οι επισκέψεις κόπηκαν, αφού χωριστήκαμε και δεν είχαμε πλέον επικοινωνία. Με τα παιδιά του γυμνασίου, όπως και του λυκείου, δεν έκανα παρέα. Βέβαια είχα φίλους και φίλες που έρχονταν στα «γενέθλια» μου και «γιορτάζαμε» μαζί. Όλ’αυτά ως και το 1996 που πλέον ξέκοψα και με την λίγη παρέα που είχα. Το 1999 είχα κάνει κι’άλλες παρέες, έτσι στις 28 Δεκεμβρίου 1999 μαζεύτηκαν πάρα πολλά παιδιά στο σπίτι μου και περάσαμε ωραία. Πριν 2 μήνες εκοιμήθη κι’ο παππούς μου κι’έτσι αφιέρωσα τα «γενέθλια» μου στην μνήμη του.

    Το 2000 δεν ήρθε η παρέα μου σπίτι αφού δε το θυμήθηκαν. Το 2001 τους το ξαναθύμισα κι’έτσι ήρθαν για τελευταία φορά, αφού τα ξεχνούσαν συνέχεια. Αργότερα έκανα κι’άλλους φίλους και τους υπενθύμισα κι’αυτούς την ημέρα αυτή, μου ευχήθηκαν, ήρθαν στο σπίτι ή τους κέρασα έξω, αλλά το ξεχνούσαν κάθε χρόνο κι’έπρεπε να τους το θυμίσω. Τις επόμενες χρονιές ήμουνα εγώ, οι γονείς μου, ο αδερφός μου κι’η γιαγιά μου όσο ζούσε.

    Σε κάποια στιγμή, κι’ενώ στην παρέα μου ήταν κι’άτομα της Εκκλησίας, ένας απ’αυτούς, μου είπε 2 πράματα που δεν ήξερα ως τότε. Τι ήταν αυτά; Το πρώτο ότι κανονικά δε πρέπει να γιορτάζουμε τα «γενέθλια» γιατί δεν είναι χριστιανική εορτή, αλλά να γιορτάζουμε μόνο την ονομαστική μας εορτή. Και το δεύτερο που μου είπε ήταν ότιο άνδρας γεννάει και η γυναίκα τίκτει. Αυτά τα δύο θα άλλαζαν το σκεπτικό μου τόσο για την έννοια των λέξεων όσο και για την βαθύτερη έννοια των λέξεων αυτών.

    Παρ’όλο που το πρώτο μου το είχε πει κι’ο δάσκαλος στο δημοτικό, τότε επειδή ήμουνα μικρό παιδί για να σκεφτώ λογικά και σωστά δεν το έψαξα. Όταν μεγάλωσα όμως αποφάσισα να ψάξω την αλήθεια. Κι’ενώ μου το επισήμανε ο φίλος μου το 2001 που τον κάλεσα σπίτι μου για τα «γενέθλια» μου, δεν έδωσα σημασία. Έτσι φτάνουμε εν έτη 2009. Σε κάποια στιγμή ακούω μια ομιλία του π.Κων/νου Στρατηγόπουλου για τους κανόνες της Εκκλησίας.

    Σε κάποια φάση είπε ότι γιορτή σημαίνει πανηγύρι και πανηγυρίζουμε που οι άγιοι σαν σήμερα μετέβησαν κοντά στον Θεό, ενώ τα γενέθλια δεν πρέπει να τα γιορτάζουμε αφού δεν είναι σημαντικό που ήρθαμε στον κόσμο, αλλά η σωτηρία μας. Δεν πολυέδωσα σημασία.’Ωσπου φτάνουμε λίγες μέρες πριν τα «γενέθλια» μου.

    Με στριφογύριζε στο μυαλό αν πρέπει να κεράσω τους συναδέλφους στην δουλειά και φυσικά να τους πω ότι είχα «γενέθλια». Πιστεύω ότι πήρα την σωστή απόφαση να μην τους πω τίποτα, γιατί τα «γενέθλια» είναι ειδωλολατρικό έθιμο. Οι ειδωλολάτρες «γιόρταζαν» τα «γενέθλια» γιατί έρχονταν στον κόσμο ένας άνθρωπος κι’έπρεπε να θυμούνται αυτή την ημέρα. Την θεωρούσαν και την θεωρούνε ακόμα σημαντική. Εορτή ή γιορτή όμως σημαίνει πανηγύρι. Πανηγυρίζουμε γιατί ο τάδε άγιος μετέβησε αυτή την ημέρα στον Ουρανό και τον τιμάμε με το να έχουμε τ’όνομα του αγίου εκτός από τις μημονεύσεις και τις Θείες λειτουργίες που κάνουμε προς τιμήν του. Δε γιορτάζουμε μόνο εμείς, αλλά όλη η Εκκλησία, στρατευομένη και θριαμβέουσα, απλώς μας λένε χρόνια πολλά μόνο εμάς που έχουμε τ’όνομα του αγίου, γιατί τον τιμούμε ένα βήμα παραπάνω απ’τους άλλους έχοντας τ’όνομα του.

    Όταν όμως ερχόμαστε στον κόσμο,μας φέρνει ο Θεός για να θεωθούμε και δεν είναι κάτι το σημαντικό, αλλά κι’αν είναι, η δόξα κι’η τιμή ανήκει στον Θεό αφού Αυτός αποφάσισε να ‘ρθούμε στον κόσμο κι’όχι ο άνδρας και η γυναίκα ούτε το σπερματοζωάριο και το ωάριο, αλλά το σημαντικό είναι η ίδια η θέωση-αγιότητα και η σωτηρία μας που επιτυγχάνεται μέσα από αγώνα και ολοκληρώνεται την ημέρα της κοιμήσεως και γι’αυτό εορτάζουμε αυτή την ημέρα.
    Γιατί όμως γιορτάζουμε την ημέρα της «γέννησης» του Χριστού, της Παναγίας, του Ιωάννη του Προδρόμου; Γιατί ο μεν πρώτος είναι ο ίδιος ο Θεός και με την «γέννηση» του άρχισε η σωτηρία του ανθρώπου, η δεύτερη κατέστη «δοχείο» του αχώρητου Θεού και ο τρίτος γιατί ήταν πρόδρομος του Χριστού.

    Συμπέρασμα:Τα «γενέθλια» δεν πρέπει να τα θυμόμαστε ούτε να τα γιορτάζουμε,αλλά μόνο την ονομαστική γιορτή.

    Share Button

    Αφήστε μια απάντηση

    Διαφημίσεις

    varsas

     

    ad

     

    ad

     

    ad